Mήνες πριν γεννηθούμε ζώντας μέσα στην μητέρα – μήτρα δεχόμαστε ήδη τις πρώτες μας πληροφορίες. ¨Όπως γνωρίζουμε στο Ανθρώπινο Σχέδιο αυτό συμβαίνει περίπου 3 μήνες πριν την γέννηση… Κι έπειτα μαζί με τις πρώτες ανάσες παίρνουμε τα πρώτα ερεθίσματα ακουστικά και επαφής …
Η διαδρομή του ανθρώπου στον κόσμο μας αρχίζει με άγνοια . Η πρώτη λοιπόν βασική προδιαγραφή για την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η αναζήτηση της χαμένης γνώσης… Το πρόθεμα ΑΝΑ δείχνει επανάληψη και σημαίνει ξανά. Δηλαδή ανα- ζητώ σημαίνει ξαναζητώ. Κάνω αίτηση για μια ακόμη φορά. Το ίδιο ισχύει όταν στην διάρκεια της ζωής βιώνουμε ανα-σταση και τελικά ανα-ληψη. Ξαναπαίρνουμε δηλαδή ότι είχαμε πριν από την γέννηση, επιστρέφοντας στην Αλήθεια ...
Πριν έρθουμε σ΄ αυτόν τον κόσμο λέγεται ότι βαπτιζόμαστε στην κολυμβύθρα της Λήθης, σαν αναγκαίο “κακό” – προϋπόθεση για να βιώσουμε την ύλη. Κι όπως οι τυφλοί αναπτύσσουν επί πλέον το αισθητήριο όργανο της αφής, η ανθρωπότητα μοιάζει να ΄ναι η Αφή του Δημιουργού στον υλικό κόσμο.
Ξεκινάμε με πρώτιστη ανάγκη την Γνώση που διακρίνεται σε εσωτερική και εξωτερική. Η εξωτερική, το δημιούργημα του ανθρώπου, είναι ένα αντίγραφο.
Δίνει την εν – κυκλο - παιδική γνώση που βασίζεται στην απομνημόνευση. Τις χιλιάδες πληροφορίες που απομνημονεύουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας.
Η εσωτερική δεν λειτουργεί αθροιστικά. Είναι η έμφυτη δυνατότητα πρόσβασης στον κόσμο – χώρο της Γνώσης. Μια περιοχή στην οποία βρίσκεται η γνώση της ανθρωπότητας μαζί με το ξεκίνημά της ... Είναι πεπερασμένη, αλλά κι απέραντη για να την απομνημονεύσει ο εγκέφαλος μας.
Όπως λέγεται με κάθε ερώτηση ταυτόχρονα γεννιέται και η απάντηση. Απλώς χρειάζεται να “στήνουμε” αφτί για να την ακούσουμε … Η δυνατότητα πρόσβασης στην περιοχή της Γνώσης λειτουργεί αν γίνουμε ολόκληροι ένα ερωτηματικό. Τότε η απάντηση έρχεται σαν έμπνευση, σαν “φαεινή ιδέα”…
Άρα δεν υπάρχει καινούργια γνώση. Ανακαλύπτεται στην κάθε εποχή και χρωματίζεται με το δικό της χρώμα. Δηλαδή κυριολεκτικά είμαστε φορείς της πληροφορίας. Πληροφοριοδότες ! Σαν ραδιόφωνο κάθε φορά λέμε το… ποίημα ! Απαγγέλλουμε κι ύστερα πάλι από την αρχή…
Κι επειδή το σώμα μας μοιάζει με όχημα που έχει ραδιοκασετόφωνο, μονάδα για σύμπακτους δίσκους και πολλούς ακόμη μηχανισμούς χρειαζόμαστε το …εγχειρίδιο χρήσης του!
Η ανθρωπολογία έχει αντικείμενο μελέτης την κατασκευή του οχήματος κι’ η ανθρωπογνωσία τις λειτουργικές του ιδιότητες.
Το Ανθρώπινο Σχέδιο είναι μια εκπληκτική διαδρομή μέσα στον κόσμο της ανθρωπογνωσίας …στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Βήμα – βήμα δίνει ζωντανές εικόνες για το πως λειτουργεί, τα προβλήματα που θα συναντήσουμε στις λειτουργίες και τις στρατηγικές που θα δώσουν στο όχημα την πληρότητα στην κίνησή του, και στον επιβάτη την ελευθερία του!
Είναι πρωταρχική η ανάγκη να μάθουμε το πως λειτουργεί να το εμπιστευθούμε για να παραχωρήσουμε την οδήγηση σε αυτό, ώστε ν απελευθερωθεί ο επιβάτης του για ν απολάυσει την διαδρομή κατά την διάρκεια της ζωής.
Πριν χιλιάδες χρόνια είχαν σαν προϋπόθεση ζωής το γνωστό και σε μας ρητό “ Γνώθι σ΄ αυτόν ”. Γνώρισε τον εαυτό σου ... μου θυμίζει κάτι πινακίδες – οδηγίες στους χώρους εργασίας …
Το Ανθρώπινο Σχέδιο βοηθά στην κατανόηση – μελέτη του τρόπου λειτουργίας του οχήματος.
Δίνει τις βασικές - αλλά κι αν θέλουμε με περισσότερη μελέτη - και τις πιο λεπτομερείς γνώσεις για τις τεχνικές προδιαγραφές λειτουργίας του ανθρώπινου οχήματος – σώματος. Τις οδηγίες χρήσης του ..!
Πριν 3000 χρόνια κάλυπταν πρώτα απ΄ όλα την ανάγκη του νέου να γνωρίσει ποιος είναι και πώς λειτουργεί ώστε να χρησιμοποιήσει με τον καλλίτερο δυνατόν τρόπο τις δυνατότητες του… η βασική διαφορά της ύπαρξής μας σε σχέση με τα άλλα δημιουργήματά, είναι ότι μας επιτρέπεται να γνωρίσουμε. Ν’ ανακτήσουμε την χαμένη μας μνήμη. Μετά την γέννησή μοιάζει να ΄χουμε προσωρινή αμνησία. Όλα κάτι μας θυμίζουν…
Μία και μοναδική είναι η “αμαρτία” που μας χρεώνεται μετά το τέλος της
Ολιγοχρονης διαμονής μας στην γαία – γη. Να ζούμε στην άγνοια.
Το όνομά μας – άνθρωπος - δείχνει την μοναδική ανάγκη.
Άνω θρώσκω δηλαδή κοιτάζω προς τα επάνω. Γνωρίζω. Η άγνοια καλύπτει μόνο την ζωική μας φύση.
Μέσα από την γνώση η ματιά μας εστιάζεται στην αιτία κι όχι στο αποτέλεσμα.
Ο ταύρος στην αρένα δεν “βλέπει” τον ταυρομάχο, ούτε καν τα χέρια του, αλλά το κόκκινο πανί που ανεμίζει … Είναι τόσο κοντά το πανί, τα χέρια κι ο ταυρομάχος, όμως η ματιά του δεν πρόκειται ποτέ να εστιαστεί σ΄ αυτά…Πάντα θα ερεθίζεται, θ’ αντιδρά, σ΄ ένα κόκκινο πανί που ανεμίζει ...
Εμείς χάρη στην γνώση μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον εστιασμό μας. Να
μεταφέρουμε την προσοχή στην αιτία κι όχι στο αποτέλεσμα – κόκκινο πανί.
Έτσι μεγαλώνει η αντίληψη ( το εύρος της ματιάς μας ) και η κατανόηση.
Μέσα από την κατανόηση του πως λειτουργούν τα ερεθίσματα που μας περιβάλλουν μπορούμε να ζήσουμε την ατομική – προσωπική μας λειτουργία σε πλήρη έκφραση. Ζούμε δρώντας κι όχι αντι - δρώντας.
Τότε μπορούμε να απολαύσουμε πραγματικά την παρουσία μας σ΄ αυτόν τον κόσμο σαν ύπαρξη.
Βιώνοντας την ατομικότητά μας κι όχι μέσα από τα μάτια των άλλων...
Κάθε στιγμή προσπαθούμε ν’ αποδείξουμε στους άλλους ότι υπάρχουμε.
Ότι είμαστε εδώ. Είναι τόσο απλό να ζούμε το αυτονόητο χωρίς προσπάθεια και κόπο. Να λειτουργούμε αυτό που είμαστε. Σαν κατασκευή. Τις ατομικές μας προδιαγραφές. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο…
Είμαστε δισεκατομμύρια ανθρώπινες παρουσίες. Αν η κάθε μία έβγαζε τον προσωπικό της ήχο – δίχως κόπο, απλά αφήνοντας να βγει αυτό που υπάρχει –τότε η ανθρωπότητα θα γινόταν μια Θεϊκή συμφωνική ορχήστρα τόσο όμορφη και τότε θ ακουγόταν το Θείο τραγούδι! Παρ΄ όλον ότι είμαστε δισεκατομμύρια κάθε ένας από μας είναι ένα μοναδικό μουσικό όργανο, που χρειάζεται να γνωρίσει την λειτουργία του, για να πετύχει την απόλυτη έκφραση του Είναι του …
Κάποιοι το λένε της “ Εγώ Ειμί Παρουσία”. Στο Ανθρώπινο Σχέδιο αναφέρεται σαν ο “ επιβάτης ” …
Κι επειδή δίπλα μας τα άλλα μουσικά όργανα ηχούν, παράφωνα κι αυτά, μας μπερδεύουν, μας αποσυντονίζουν τόσο πολύ ώστε τελικά νομίζουμε σαν δικό μας τον δικό τους ήχο!
Στο Ανθρώπινο Σχέδιο αυτό είναι το κλειδί για την μεγάλη αλλαγή στην
ζωή μας και το συναντάμε πολλές φορές σαν “ προσδιορισμό ”.
Προσδιοριζόμαστε από τους άλλους κατά την διάρκεια της ζωής μας. Είτε
προσωρινά από φίλους και γνωστούς, είτε μόνιμα από τους ανθρώπους που κατοικούμε μαζί … Συντονιζόμαστε στην συχνότητά τους. Κι έτσι ζούμε
στην πλάνη. Όπως οι πλανήτες που γυρίζουν γύρω από το αστέρι – ήλιο!
Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να λειτουργεί σαν αυτόφωτος ήλιος κι όχι σαν ετερόφωτος πλανήτης … κι επειδή όλοι σχεδόν λειτουργούμε σαν πλανήτες,
Πλανεμένοι, κάποιοι από εμάς ψάχνοντας το υποκατάστατο του πραγματικού ρόλου, λειτουργούμε σαν δορυφόροι πλανητών!
Σαν την σελήνη, αντανακλούμε το φως από ένα αστέρι–ήλιο σ΄ ένα πλανήτη παίρνοντας ψεύτικη ευχαρίστηση.
Ενώ είμαστε ΑΣΤΈΡΙΑ!!!
Η ψευδαίσθηση -ψεύτικη αντίληψη– διαφέρει από την αληθινή στον χρόνο.
Ότι δεν διαρκεί είναι ψευδαίσθηση. Όπως έλεγε ο Ερμής ο Τρισμέγιστος
ότι μεταβάλλεται δεν είναι αληθινό. Η α - λήθεια υπάρχει διαχρονικά. Το
ψέμα για μια μόνο στιγμή. Γι’ αυτό κι η ευχαρίστηση του ανθρώπου –
πλανήτη-πλανεμένου, είναι στιγμιαία …
Χρειάζεται να παλεύει συνεχώς για να ζει συλλέγοντας όσες το δυνατόν περισσότερες στιγμιαίες απολαύσεις … Όμως ο πόνος και η αίσθηση κενού που νιώθει μέσα του για τον λανθασμένο τρόπο λειτουργίας μειώνει σταδιακά την πρόσκαιρη ευχαρίστηση όλο και περισσότερο, αναγκάζοντάς τον να επιζητά την ποσότητα.
Απαιτώντας ή επαιτώντας, αρπάζοντας ξένα γι’ αυτόν πράγματα, φορτώνεται ένα δυσβάστακτο βάρος δίχως νόημα.
Αρνείται να τα’ αφήσει να φύγουν και ν’ απελευθερωθεί από την διαστρεμμένη του ανάγκη, ζώντας στην μοναδική “ αμαρτία ”
που λέγεται άγνοια …
Στην εσωτερική μας ανάγκη να λάμψουμε, εκφράζοντας αυτό που είμαστε, παίρνουμε λάθος δρόμο…
Κι είναι τόσο απλό να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να εκφράσει
την εν δυνάμει οντότητά του… Δίχως προσπάθεια, δίχως κόπο να αφήσουμε
να εκφραστεί αυτό που μας κάνει μοναδικούς, ιδιαίτερους, ξεχωριστούς
και να λάμψουμε σαν αστέρι – ήλιος. Ο ήλιος μοιάζει σαν πηγή της ζωής
αλλά δεν είναι. Του δίνεται ενέργεια από κάπου μακρύτερα για να την δώσει
κι αυτός με την σειρά του στον χώρο που βρίσκεται. Λάμπει όμως αληθινά
επειδή είναι συντονισμένος στην ακτίνα της προσφοράς …
Η γαία – γη αντί να λαμπρύνεται με δισεκατομμύρια ήλιους παραμένει
σκοτεινή για χιλιάδες χρόνια … Χωρίς την ανάλογη διαπαιδαγώγηση
οι παππούδες στους γονείς μας, οι γονείς σ΄ εμάς κι εμείς στα παιδιά μας,
αγνοώντας ζούμε “ πλάνην οικτράν ” !
Η γαία είναι χώρος προσφοράς γνώσης. Μια τεράστια βιβλιοθήκη. Το μόνο
που χρειαζόμαστε είναι να ξεχάσουμε ότι μας έμαθαν και να γίνουμε παρατηρητές. Ας πειραματιστούμε λοιπόν με έναν νέο τρόπο ζωής. Δίχως πολλές σκέψεις, αμφιβολίες, φόβους, ανασφάλειες …
Ας παρατηρήσουμε την εκδήλωση της ζωής μέσα στη φύση. Να αντιληφθούμε πόσο εύκολα ξετυλίγεται η μοναδικότητα της κάθε ύπαρξης. Χωρίς ναι μεν αλλά …
Χωρίς ενοχές και συμπλέγματα … Βήμα - βήμα. Γνωρίζοντας πρώτα την
λειτουργία κι εφαρμόζοντας έπειτα τις γνώσεις στην καθημερινότητά μας.
Και τότε μέσα από τα σοφά μας μάτια, νιώθοντας την πληρότητα, ίσως
δούμε τον κόσμο σαν κόσμημα. Όμορφο. Αγγελικά πλασμένο …!
